Ik heb echt een tof huis! Spontaan idee: morgenochtend gaan we samen met wentelteefjes ontbijten.. Twee gaan aan de slag in de keuken en even later gaan we met zn allen eten.. Om 10u, das nog een redelijke tijd ook! Hoewel ik dan nog steeds mijn onmetelijke ochtendhumeur heb, maar ik heb vanavond al verteld dat ik het onwijs leuk vind. Dat ik dat morgenochtend dan niet kan uiten weten ze al lang dus dat scheelt.. Iig geniet ik nu van het vooruitzicht. En achteraf ook. Morgenochtend wat minder.

De bevestiging van één van mijn grote verlangens sinds jaren werd me zojuist gegeven door een jongen die sinds een tijdje mn broer in God is. Na ons eerste gesprek, een jaar geleden in de bibliotheek in Rotterdam, stuurde hij me een mail waarin hij zei dat hij een crush op me had. Nu, een jaar later, heeft hij God gevonden – of heeft God hém gevonden zoals hij zichzelf steeds verbetert – en zei hij tegen me, dat dat in mijn ogen waar hij toen die crush van kreeg, dat dat God in mij was. Hij zag iets in mijn ogen wat hij wilde hebben. Wauw! Wat geweldig om dat te horen, hoe vaak heb ik wel niet gebeden dat God door mij heen zichtbaar zou zijn voor de mensen die ik ontmoet, dat mensen het zullen zien. Dit zeg ik niet om mezelf op mn schouder te kloppen maar om een verlangen op te wekken. Het is zo iets geweldig gaafs namelijk! En blijkbaar doet God het echt als je Hem er om vraagt.

De bevestiging van één van mijn grote verlangens sinds jaren werd me zojuist gegeven door een jongen die sinds een tijdje mn broer in God is. Na ons eerste gesprek, een jaar geleden in de bibliotheek in Rotterdam, stuurde hij me een mail waarin hij zei dat hij een crush op me had. Nu, een jaar later, heeft hij God gevonden – of heeft God hém gevonden zoals hij zichzelf steeds verbetert – en zei hij tegen me, dat dat in mijn ogen waar hij toen die crush van kreeg, dat dat God in mij was. Hij zag iets in mijn ogen wat hij wilde hebben. Wauw! Wat geweldig om dat te horen, hoe vaak heb ik wel niet gebeden dat God door mij heen zichtbaar zou zijn voor de mensen die ik ontmoet, dat mensen het zullen zien. Dit zeg ik niet om mezelf op mn schouder te kloppen maar om een verlangen op te wekken. Het is zo iets geweldig gaafs namelijk! En blijkbaar doet God het echt als je Hem er om vraagt.

Zoals in mijn www vermeld zit ik dus te chillen en te lachen om God. Omdat gister zo iets tofs gebeurde ben ik gelijk gaan bidden of God me nederig wilde houden. Das voor mij erg belangrijk om te doen, zeker als ik anderen ga vertellen wat voor tofs God heeft gedaan. Heel snel kan ik gaan denken dat ik iets bijzonders heb gedaan of dat ik toch wel tof ben of goed christelijk oid.. Dat wil ik voorkomen en vandaar dat ik God moet bidden om me nederig te houden. Dat is een gevaarlijk gebed, want nederig kan ik het beste blijven als er ook dingen mis gaan. Eigenlijk bid ik God dus of ik een paar fouten mag maken
Vanmiddag kwam mijn huisgenootje binnen met de vraag of ik voor haar wilde bidden, ze moest iets gaan doen waar ze tegenop zag en wilde graag dat ik daarvoor met haar bad. Ik was even van mijn stuk gebracht, uit mn concentratie en er schoot iets door me heen in de richting van ‘ze verwacht vast dat er weer iets heel tofs gaat gebeuren ofzo, ik weet niet of dat wel lukt’. Ben toch maar gaan bidden want nee zeggen is ook zo wat in zo’n situatie. De woorden die ik sprak waren zo warrig als ik zelden ben, mn gedachten kon ik amper op God richten en ik geloof dat ik wat zinnen door elkaar husselde.
Ik ben nu gewoon erg benieuwd hoe haar dag is geweest. Hoe het ook was: als het niet goed ging dan zijn zij en ik weer even goed herinnerd aan het feit dat dat ik geen superchristen ben die zo geweldig is dat God mij altijd zou verhoren. Als het wel goed ging heb ik nogmaals geleerd dat God sowieso wel kan werken en verhoren, hoe knullig onze gebeden ook zijn.. Ben benieuwd

Ik heb zo veel blijdschap in mijn hart nu! Ik heb woorden nodig om er mee om te kunnen gaan… Ik heb vanavond mogen bidden voor een jongen die zich jarenlang met regelmaat depressief voelt. Het begon met een periode en is sindsdien aan blijven houden en met regelmaat teruggekomen. Hij vertelde dat hij zich zo’n beetje eens per maand zeker depressief voelt, dan nog een paar dagen aanloop en soms erna een afloop. Er bleven zo’n 25 ‘normale’ dagen over, waarin hij zich ook al niet super voelde.
Aangezien ik zelf jarenlang last heb gehad van depressies kende en herkende ik erg goed wat hij beschreef aan ons. Na een poos gepraat te hebben en een steeds beter beeld te hebben gekregen van wat hij voelt, hoe het gaat etc, vroeg mijn 2e gesprekgenoot zich af of we niet voor deze jongen moesten bidden. Uiteraard zorgde dit voor een gevecht vanbinnen, want als je je regelmatig depressief voelt is één van de grootste challenges dat je er eigenlijk niet echt iets tegen wilt doen. Met je gevoel dan. Maar omdat hij zich met zijn hoofd realiseerde dat hij het zo niet langer wilde, zei hij uiteindelijk toch ja en mochten we bidden.
En toen… Niet te beschrijven! Ik ging gewoon bidden, mn eerste zin was nog eentje die ik zelf zei, ging over dat ik herkende wat hij vertelde en dat ik dat naar vond. Toen realiseerde ik me dat dat niet om hem ging en niet tot eer van God was, dat moest dus anders. Vanaf toen ging ik bidden voor hem, zijn hart, zijn hoofd, zijn zijn. Ik bad God of hij de plek die satan innam wilde innemen, of Hij er wilde komen wonen. Of Hij Zijn liefde aan hem wilde laten zien, of Hij hem wilde vullen met Zijn Geest, Zijn liefde en gewoon Zijn wezen. Ik weet niet wat ik precies heb gebeden en het is ook niet belangrijk; ik was het niet die bad, God was er gewoon en die stuurde al mijn woorden, ik weet zeker dat dat zo was, ik was het niet die bad. Prijs God voor wat Hij deed! De jongen vertelde even later (nadat we een aantal seconden nodig hadden gehad om bij te komen) dat hij in zijn hart had gevoeld alsof er iets weggenomen werd, hij maakte met zijn hand deze beweging, alsof een hand iets weggriste uit zijn hart. Daarna maakte hij een geluid alsof er iets goeds voor teruggegeven werd.
Ik vind het zo tof! Ik had nog nooit zoiets meegemaakt, nog nooit voor iemands bevrijding of genezing gebeden waarbij ook echt iets zo duidelijk gebeurde. Ga op je knieen voor God en dank Hem voor Zijn enorme macht en goedheid! Ik slaap voorlopig nog niet.

Ps. het zou fijn zijn als je voor hem en mij bidt nu. Ik kan me zo voorstellen dat satan niet ineens gaat opgeven. Deze jongen heeft kracht nodig om te vechten wanneer satan probeert terug te komen (Luk 11:24-26), ik heb bescherming nodig en volharding om dicht bij God in Zijn bescherming te blijven.

Mij is geleerd dat God geen cola-automaat is. Je kunt niet een kwartje er in werpen en er een blikje cola uitkrijgen. Of een gebed inwerpen en er de gewenste uitkomst uit krijgen. Eerbiedig bedoeld natuurlijk.

Is vrij logisch, oneerbiedig om te denken enzo, kan ik best inkomen. Maar in de praktijk kost het me moeite. Zo vroeg ik gisterochtend aan God of Hij het over wilde nemen, mijn leven, mijn pogingen om bij Hem te kunnen komen, om een relatie op te bouwen. Het werkt namelijk niet. Het is frusterend en ik kom nergens. Omdat ik niet meer wist hoe ik het kon fixen legde ik het maar bij God neer (waarom bedacht ik dat niet eerder?). Vervolgens had ik natuurlijk een heerlijke dag waarin mijn collega’s heel wat meer van God konden zien dan in de afgelopen weken waarin ik probeerde zo christelijk mogelijk te zijn.

Wat heb ik dus geleerd? Formule: zeg tegen God ‘neemt U het alstublieft over’ en uit de automaat rolt ‘een christelijke houding en het gevoel dichter bij God te zijn’. Dus wat moet ik voortaan doen? Ik stop ‘neem het alstublieft van mij over’ in mijn gebedsautomaat.

Ik ben nog op zoek naar het muntje dat ‘oprechte overgave en tijd met God’ uit de automaat laat rollen.

Afgelopen week werd ik door iemand herinnerd aan het feit dat ik ergens een weblog had. Ohja.

Ik ben altijd zo onder de indruk van titels.. Nu heeft een dispuutgenoot van me, 22 jaar, zn doctoraal gehaald! Dat is toch niet normaal! Zulke slimme mensen blijf ik liever bij uit de buurt, dat kan nooit een goede invloed op mijn gevoel van eigenwaarde hebben. Ik weet trouwens helemaal niet hoe zoiets werkt.. Hoor je dan een cadeau te geven? En zo ja, wat dan? Had al even gegoogled maar werd daar niet wijzer van.. Een snelle(!) tip is welkom, ben vanavond daar.

Laatst zat ik in de metro, zit dr zo’n Antilliaanse jongen tegenover me met een meisje. Zit ie vol vuur aan haar uit te leggen dat zn vrienden best op bezoek mogen komen, maar dat ze dan toch echt even van tevoren moeten bellen! Geniaal toch? Als dat niet ingeburgerd is…!

Diezelfde dag op het station in Delft kwam er een groep van die Lonsdale jongens en meiden die vooral erg stoer zijn, op het perron. Een paar stonden bij mij op het perron en eentje stond aan de overkant. Hij moest snel oversteken om op tijd te zijn voor de trein en deed dit dus maar door naar beneden te klimmen en over de rails over te steken. Ik moest stiekem erg lachen toen eentje op mijn perron zijn liefde voor hem uitsprak: "Als je dat nog één keer doet vermoord ik je!"

Ik voel van alles diep in mij
op zoek hoe ik dat uit
Ik wil wel kunnen schilderen,
dat innerlijk geluid

Geluid is het niet eens, een schreeuw
gevoel dat vrij wil zijn
een dans, een sprong, een lied, een tuin
een uiting, schoonheid, hartepijn

Getekend heb ik echter nooit
en dansen durf ik niet
tuinieren weet ik echt niets van
kan niets op elk gebied

Wat is dan toch die schreeuw in mij
die schoonheid die ik voel
die wil om iets te uiten van
het vinden van mijn Doel

Er schijnen wat misverstanden te zijn over hoe mijn sollicitatiegesprek bij Ikea ging… Bij dezen wil ik die graag de wereld uithelpen.

De afgelopen dagen raak ik constant dingen kwijt. Normaalgesproken weet ik ondanks wat anderen als chaos bestempelen in mijn kamer precies wat ik waar kan vinden. In de afgelopen week ben ik al mn pinpas kwijtgeraakt, een envelop met pilletjes die ik nodig had en de slippers die ik voor douchen gebruik. Daarbij komt nu ook nog eens dat ik mijn stem al een paar dagen kwijt ben.. In het begin vond ik het wel grappig, het gebeurt me namelijk vrijwel nooit. Nu vind ik het steeds minder leuk.. Bij het praten vind ik het wel prima, het klinkt grappig en zo krijg je nog eens wat aandacht van anderen. Wat ik erg vervelend vind is dat ik niet kan zingen. Gek is dat, ik had daar nooit zo over nagedacht, maar dat mis ik echt nu! Preeskees stond net aan en andere liedjes zitten in mn hoofd, er komt alleen niets uit. Lijkt me echt erg als je nooit goed kunt zingen! Of denkt dat je dat niet kan en het daarom maar niet doet.. Eigenlijk mis je dan dik veel! Of misschien denk ik dat alleen maar omdat het voor mij zo belangrijk blijkt..

Auke en Hester zijn donderdag getrouwd. Heel vreselijk cool. Heel gaaf vond ik toen ze samen voor de kerk gingen staan en (met briefje in de hand vanwege de zenuwen:)) aan iedereen vertelden waarom ze dat nou eigenlijk deden: in de kerk trouwen.. Wat de betekenis was en waarom het gemeentehuis voor hen niet voldoende was. Nu zitten ze in Kreta, de aso’s! Bijgevoegd een fotootje van de home-made bruidstaart en een beetje bruidspaar daarbij.